Theo en Henk hadden een mooi crossparcoursje uitgezet,
compleet met afzetlint, waar druk op
gefietst werd. Daarnaast werd er, om de snelheid in de benen te houden, door
een ander groepje ook gekoerst op het baantje . Het zat er wel in. In het vuur
van de strijd hadden de crossers even geen oog voor de wegrijders bij het
oversteken van baan. Het ging maar net goed. Engeltjes achter op de fiets
zullen we maar zeggen.
Om 9 uur werden de spieren onder leiding van Theo flink
geactiveerd. Op het basketbalveldje hield hij ons met een zeer gevarieerd scala
aan oefeningen een half uur inspannend maar toch ook aangenaam bezig. Hulde
Theo. Er werden spieren aangesproken
waarvan de meesten het bestaan niet wisten.
Het weer was inmiddels zoals je het wensen zou en ieders
training werd voor het laatste halfuurtje hervat. Hierbij werd afgesproken dat
de baanrenners altijd voorrang dienen te krijgen van de crossers. Na de training werd even bijgekletst in ons luxe onderkomen
over allerhande kwalen en vervolgens ging het met een flinke groep over Den
Hout richting Sluis 1. Druk keuvelend reden we
de Bergsebaan op. Naast de Bergsebaan loopt een crossparcours dat je
vanaf de weg mooi kan zien liggen. Je kan ook de crossers goed volgen. Jan
Stultjens keek belangstellend naar de
verrichtingen van een eenzame crosser. Hij had echter niet in de gaten dat hij
hierdoor van de weg raakte. Hij probeerde terug te sturen maar dat zat er niet
meer in. Hij bleek in een gat te zitten. Met en flinke smak knalde Jan met fiets
en al op het asfalt. Henk Imbos kon hem nog net ontwijken maar Eddie was minder
gelukkig. Hij ging over de kop en landde boven op Jan. Einde verhaal dachten
beiden. Maar…daar waren de engeltjes weer. Afgezien van wat schaafwondjes en slagen
in het wiel, hadden ze er niets aan over gehouden. Er kon verder gereden
worden.
Zowel Jan als Eddie danken de engeltjes hartelijk en hebben
op de goede afloop een heerlijke pint genomen.
