Verwachtingsvol
reed ik om kwart voor 8 richting Sluis. Als kersverse pensionado was ik dit
jaar voor het eerst in de gelegenheid het traject Oosterhout Epen met de fiets
af te leggen. Een beetje nerveus was ik ook wel. Boven de 100 km was ik dit
jaar nog niet gekomen en Weeronline gaf 85 % kans op regen en da’s best veel.
Bij het cafe stonden , Eric
v/d Noort, John Soeters, John Arts, Henk Imbos, Wil van Dorst en gastrenner
Andre v Geneugten me al op te wachten, samen met onze fantastische wegkapitein
Wil Pieterse op de scooter/derny. Even snel een fotootje geschoten en toen op
pad. Nog voor de eerste bocht kwam Jan Stultjens ons tegemoet rijden met
reservemateriaal voor onze tocht. Een forse bloedneus had voor wat vertraging
gezorgd. Klasse dat hij ons nog had weten te vinden.
Nu ging het
dan echt beginnen. Ik nestelde me achter de derny. In Wil’s slipstream bleek
het heerlijk rijden. En hij weet ook overal de weg. Je kan hem blindelings
vertrouwen. Ontspannen tuften we, terwijl het nog steeds droog was, richting
Baarle Nassau. We reden op de mooie slingerende Kerkdreef bij Chaam En plots
was het en heel ander verhaal. In een flauwe bocht naderde een tegenligger die
de bocht een beetje ruim nam. Wil kon geen kant op en moest vol in de rem. Mijn
remblokjes, dank je Jan, bleken uitstekend en ik stond onmiddellijk stil.
Achter mij was men minder gelukkig. Er werd geremd maar ook doorgeschoven. Wil
van Dorst ging over de kop en Andre en John Aerts belandden met fiets en al in
de sloot. En dat was het dan schoot door mijn hoofd. Maar wonder boven wonder,
afgezien van een geschaafde bil van John, hadden renners en fietsen geen
mankementen. We konden door. Pure mazzel.
Wat volgde
was een geweldige tocht door een mij onbekend Belgisch landschap. Wil slaagde
erin de gevaarlijke provinciale wegen zoveel mogelijk links te laten liggen en
via knooppunten en jaagpaden bereikten we mooi op tijd onze koffiestop aan de
Zuid Willemsvaart. Nog steeds droog. Het zal toch niet? Helaas geen gebak maar
dat kon de pret niet deren. Daarna door een bosrijke omgeving richting As voor
stevige lunch. Telefonisch contact zorgde ervoor dat we vrij snel na het
broodje gezond gezelschap kregen van John Koreman en Ad Wijgerde. Via het
Albertkanaal reden we langs Maastricht en bij Likhe staken we de Maas over. Met
een forse klim kwamen we in de Voerstreek terecht. Droog natuurlijk. Eric had
het inmiddels wel gehad maar ja de Loorberg moest toch genomen worden.
Rond 5 uur
kwamen we, na 180 km, bij het
Zinkviooltje aan. En het was weer vertrouwd. Wil’s vriendin stond ons met open
armen op te wachten. John Koreman kreeg de tv aan de praat en onder het genot
van veel bier zagen we Tom Dumoulin weer schitteren in de Vuelta. Lekker
douchen, heerlijk eten, een avondwandelingetje en toen weer aan het bier.
Aangevuld met heerlijke happen, allemaal perfect verzorgd door vooral John
Soeters.
En ja dat
bier, dat smeert de kelen. Wat werd er weer ouderwets geouwehoerd. Vrouwen, seks,
voetbal, WVO met name, vluchtelingen, het Gouden Wiel, de wintertrimcompetitie;
alles kwam aan bod. In het heetst van de discussie bleek Eric inmiddels
voorzitter te zijn geworden van HGW en maakte ons, Ruttemannetjes, duidelijk
dat er een andere wind zou gaan waaien. Er werd voldoende stof aangeleverd voor
de komende jaarvergadering.
Moe en
voldaan werd rond middernacht het bed opgezocht. Met de heerlijke muziek van John Koreman in
mijn oren viel ik vrij snel in slaap. De nacht verliep zonder problemen. Het
aantal ronkers was beperkt en gelukkig niet aanwezig op mijn slaapzaal. Ik heb
als een roos gepit.
Fris zaten
we zaterdag om 8 uur aan het ontbijt. De discussie van vrijdag werd nog even
doorgenomen en er werd proviand klaargemaakt voor de tochten. Volgens het
buienalarm van John Arts moesten we rond 14 uur weer terug zijn. Michael van de
Luitgaarden en Dre van de Heykant waren inmiddels aangekomen en we gingen in 2
groepen op pad.
Wil, Wil,
John Soeters, Eric en Andre deden een rondje Cauberg en de rest ging onder
leiding van Ad op pad. Hij koos voor een klein Limburgs voorafje met
Driepuntenland op en af voor hij op zijn favoriete terrein de Voerstreek
neerstreek. Ad trakteerde ons weer op een fantastische route. Aubel, Hombourg, Neufchateau,
Val Dieu en Battice. Hij wist het allemaal feilloos te vinden. En wat rijdt dat
makkelijk dan. En wat is het er mooi en veel rustiger dan Limburg. Fietsen is
een waar genoegen daar. En er zijn heuvels zat. En Henk bleek in topvorm.
We
verlieten deze prachtige streek via Teuven en kwamen bij Slenaken weer in
Nederland aan. Ons restte nog de al eerder genoemde Loorberg. Hongerklop zorgde
ervoor dat deze Michael niet zo goed afging. Hij revancheerde zich echter op
zondag heb ik me laten vertellen.
Droog
bereikten we na 90 km het Zinkviooltje, de prachtlocatie, en zat het fietsen er
voor mij op. Traditiegetrouw ging ik op zondag naar de familiedag. Ad was zo
sympathiek me bij de bushalte in Wittem te droppen. Met het openbaar vervoer
weer naar Brabant en ondertussen tijd genoeg om terug te blikken op het
week-end.
De
organisatie van Ad en Wil van Dorst was als vanouds, super. Hetzelfde kan
gezegd worden van de catering van John Soeters. En met wegkapiteins zoals Wil Pieterse
en Ad kan het niet meer stuk. Ook het Zinkviooltje is een bouwsteen in deze
succesformule. Volgens mij is het heel moeilijk om iets beters te vinden als uitvalsbasis
voor onze wielerclub. En toen ik maandag bij Ad mijn fiets ging ophalen, bleken
de meesten er zo over te denken. Er was weer een optie genomen. En wie weet
zijn we volgend jaar met meer deelnemers. Er is ruimte genoeg. En je bent verzekerd
van een aantal topdagen met veel fietsplezier en gezelligheid.
Eddie
Zondagochtend rond de
klok van 8 uur was het heerlijk rustig in de Willemspolder. Behalve aan de
Borstlappenweg voor huisnummer zeven daar gaven de renners van Het Gouden Wiel
acte de presence om hun rondjes te draaien. Het rondje of eigenlijk het
vierkantje is om en nabij de zes kilometer met alleen maar makkelijke bochten
waarvan er een zelfs lopend is te noemen. Het enige opstakel voor de renners
zijn de hoge maïsvelden die het uitzicht op sommige hoeken flink
