Poldertraining wtc Het Gouden Wiel

Zondagochtend rond de klok van 8 uur was het heerlijk rustig in de Willemspolder. Behalve aan de Borstlappenweg voor huisnummer zeven daar gaven de renners van Het Gouden Wiel acte de presence om hun rondjes te draaien. Het rondje of eigenlijk het vierkantje is om en nabij de zes kilometer met alleen maar makkelijke bochten waarvan er een zelfs lopend is te noemen. Het enige opstakel voor de renners zijn de hoge maïsvelden die het uitzicht op sommige hoeken flink

belemmeren zodat dubbele waakzaamheid geen overbodige luxe is.

Zondag,wanneer iemand door wat voor reden ook wat verlaat is dan begint hij/zij zijn zoektocht linksom rijdend op het parcours. De overige rijden rechtsom en zo zie je elkaar al van grote afstand naderen en heb je tijd genoeg om te keren en aan te pikken. Het inrijden duurt ongeveer vijf ronden en gaat in een voor iedereen te volgen tempo. De zon had kennelijk een goede invloed op de coureurs. Direct na het inrijden werd er de pees opgelegd door Henk Imbos en Eric van den Noort die op het stuk met tegenwind de rest op de kant zetten wat het peloton in twee stukken deed breken. Met een kopgroep van zeven werd kop over kop de rondjes gedraaid met als moto''de dood of de gladiolen''. Het eerste slachtoffer met een wat mindere dag was John van Wanrooij hij moest op het stuk tegen de wind lossen. Michael van den Luijtgaarden was de tweede, trainingsachterstand speelde bij hem parten. Beide lieten zich afzakken naar de achtervolgende groep van acht man. Hier werd gerouleerd alsof het een ploegentijdrit betrof  Ad Wijgerde, Huub Sips en Wil Pieterse lieten zich hier van hun beste kant zien en probeerde met vereende krachten het gat met de kopgroep te verkleinen. Ondanks de toegestoken handen van Jack van den Luitgaarden, Theo Braat, Jan Stultjens en Jan Meulman werd het gat met de kopgroep steeds groter en moesten ze erkennen ''de vogels zijn gevlogen''. In de kopgroep werd het tempo opgedreven tot dik boven de veertig per uur met tussensprintje van vijftig per uur om proberen weg te komen. Niets hielp de vijf bleven bij elkaar de eindsprint moest maar bepalen wie de beste benen had. Wie anders dan Theo Joore had een alles verschroeiende eindsprint gevolg door Eric van den Noort en op een mooie derde plaats Joop Laarhoven. Henk Imbos (68) kon tegen dit geweld van de jongere niet op maar wist toch goed staande te houden en wist Gert Hoorman nog voor te blijven.