Limburg 4-6 september 2015

Verwachtingsvol reed ik om kwart voor 8 richting Sluis. Als kersverse pensionado was ik dit jaar voor het eerst in de gelegenheid het traject Oosterhout Epen met de fiets af te leggen. Een beetje nerveus was ik ook wel. Boven de 100 km was ik dit jaar nog niet gekomen en Weeronline gaf 85 % kans op regen en da’s best veel. Bij het cafe stonden , Eric v/d Noort, John Soeters, John Arts, Henk Imbos, Wil van Dorst en gastrenner Andre v Geneugten me al op te wachten, samen met onze fantastische wegkapitein Wil Pieterse op de scooter/derny. Even snel een fotootje geschoten en toen op pad. Nog voor de eerste bocht kwam Jan Stultjens ons tegemoet rijden met reservemateriaal voor onze tocht. Een forse bloedneus had voor wat vertraging gezorgd. Klasse dat hij ons nog had weten te vinden.

Nu ging het dan echt beginnen. Ik nestelde me achter de derny. In Wil’s slipstream bleek het heerlijk rijden. En hij weet ook overal de weg. Je kan hem blindelings vertrouwen. Ontspannen tuften we, terwijl het nog steeds droog was, richting Baarle Nassau. We reden op de mooie slingerende Kerkdreef bij Chaam    En plots was het en heel ander verhaal. In een flauwe bocht naderde een tegenligger die de bocht een beetje ruim nam. Wil kon geen kant op en moest vol in de rem. Mijn remblokjes, dank je Jan, bleken uitstekend en ik stond onmiddellijk stil. Achter mij was men minder gelukkig. Er werd geremd maar ook doorgeschoven. Wil van Dorst ging over de kop en Andre en John Aerts belandden met fiets en al in de sloot. En dat was het dan schoot door mijn hoofd. Maar wonder boven wonder, afgezien van een geschaafde bil van John, hadden renners en fietsen geen mankementen. We konden door. Pure mazzel.

Wat volgde was een geweldige tocht door een mij onbekend Belgisch landschap. Wil slaagde erin de gevaarlijke provinciale wegen zoveel mogelijk links te laten liggen en via knooppunten en jaagpaden bereikten we mooi op tijd onze koffiestop aan de Zuid Willemsvaart. Nog steeds droog. Het zal toch niet? Helaas geen gebak maar dat kon de pret niet deren. Daarna door een bosrijke omgeving richting As voor stevige lunch. Telefonisch contact zorgde ervoor dat we vrij snel na het broodje gezond gezelschap kregen van John Koreman en Ad Wijgerde. Via het Albertkanaal reden we langs Maastricht en bij Likhe staken we de Maas over. Met een forse klim kwamen we in de Voerstreek terecht. Droog natuurlijk. Eric had het inmiddels wel gehad maar ja de Loorberg moest toch genomen worden.

Rond 5 uur kwamen we, na 180 km,  bij het Zinkviooltje aan. En het was weer vertrouwd. Wil’s vriendin stond ons met open armen op te wachten. John Koreman kreeg de tv aan de praat en onder het genot van veel bier zagen we Tom Dumoulin weer schitteren in de Vuelta. Lekker douchen, heerlijk eten, een avondwandelingetje en toen weer aan het bier. Aangevuld met heerlijke happen, allemaal perfect verzorgd door vooral John Soeters.

En ja dat bier, dat smeert de kelen. Wat werd er weer ouderwets geouwehoerd. Vrouwen, seks, voetbal, WVO met name, vluchtelingen, het Gouden Wiel, de wintertrimcompetitie; alles kwam aan bod. In het heetst van de discussie bleek Eric inmiddels voorzitter te zijn geworden van HGW en maakte ons, Ruttemannetjes, duidelijk dat er een andere wind zou gaan waaien. Er werd voldoende stof aangeleverd voor de komende jaarvergadering.

Moe en voldaan werd rond middernacht het bed opgezocht.  Met de heerlijke muziek van John Koreman in mijn oren viel ik vrij snel in slaap. De nacht verliep zonder problemen. Het aantal ronkers was beperkt en gelukkig niet aanwezig op mijn slaapzaal. Ik heb als een roos gepit.

Fris zaten we zaterdag om 8 uur aan het ontbijt. De discussie van vrijdag werd nog even doorgenomen en er werd proviand klaargemaakt voor de tochten. Volgens het buienalarm van John Arts moesten we rond 14 uur weer terug zijn. Michael van de Luitgaarden en Dre van de Heykant waren inmiddels aangekomen en we gingen in 2 groepen op pad.

Wil, Wil, John Soeters, Eric en Andre deden een rondje Cauberg en de rest ging onder leiding van Ad op pad. Hij koos voor een klein Limburgs voorafje met Driepuntenland op en af voor hij op zijn favoriete terrein de Voerstreek neerstreek. Ad trakteerde ons weer op een fantastische route. Aubel, Hombourg, Neufchateau, Val Dieu en Battice. Hij wist het allemaal feilloos te vinden. En wat rijdt dat makkelijk dan. En wat is het er mooi en veel rustiger dan Limburg. Fietsen is een waar genoegen daar. En er zijn heuvels zat. En Henk bleek in topvorm.

We verlieten deze prachtige streek via Teuven en kwamen bij Slenaken weer in Nederland aan. Ons restte nog de al eerder genoemde Loorberg. Hongerklop zorgde ervoor dat deze Michael niet zo goed afging. Hij revancheerde zich echter op zondag heb ik me laten vertellen.

Droog bereikten we na 90 km het Zinkviooltje, de prachtlocatie, en zat het fietsen er voor mij op. Traditiegetrouw ging ik op zondag naar de familiedag. Ad was zo sympathiek me bij de bushalte in Wittem te droppen. Met het openbaar vervoer weer naar Brabant en ondertussen tijd genoeg om terug te blikken op het week-end.

De organisatie van Ad en Wil van Dorst was als vanouds, super. Hetzelfde kan gezegd worden van de catering van John Soeters. En met wegkapiteins zoals Wil Pieterse en Ad kan het niet meer stuk. Ook het Zinkviooltje is een bouwsteen in deze succesformule. Volgens mij is het heel moeilijk om iets beters te vinden als uitvalsbasis voor onze wielerclub. En toen ik maandag bij Ad mijn fiets ging ophalen, bleken de meesten er zo over te denken. Er was weer een optie genomen. En wie weet zijn we volgend jaar met meer deelnemers. Er is ruimte genoeg. En je bent verzekerd van een aantal topdagen met veel fietsplezier en gezelligheid.

Eddie